|
|
|
|
Eternal Rockfest - Geleen, Mindview |
|
|
|
|
Friday, 26 October 2007 |
In het zuiden van Nederlands Limburg organiseerde men voor de tweede keer het Eternal Rock festival. Hoewel de affiche van deze editie was voorbehouden voor een reeks wel zeer klinkende namen uit de power metalscene, was er onbegrijpelijk genoeg quasi geen kat die zich naar Geleen repte. Op het einde van de avond zou de kassa amper 200 toeschouwers (waarvan 150 betalende?) de revue zien passeren en daarmee was de kous af. De onzalige eer om te openen voor een handvol vrienden en enkele roadies van andere bands die druk in de weer waren, lag in handen van Mytholic. De Nederlanders lieten er evenwel niks van merken en ploegden gedwee door hun set van Manowar-achtige power metal met tracks als "Sandstorm", "7 Years" en "Powerblast 2000" als voornaamste hoogtepunten. Geen slecht begin. Non-Divine, ook al uit Nederland die daarna van jetje gaven, was de vreemde eend in de bijt. Zanger/gitarist Ivor van Beek vertelde me na het optreden dat zijn groep moeilijk te catalogeren valt en daardoor ook perfect op dit Eternal Rockfest past. Groovende, moderne metal met Rob Flynn-achtige zang komt aardig in de buurt, lijkt me. Gehuld in witte kleren als patiënten uit een ziekenhuis voor geestesgestoorden geeft het vijftal strakke versies weg van o.a. "Precious Mine", "Here I Come", "Crawling" en "All Over Again". Er is zelfs plaats voor een nieuw nummer "As Far As I Can See" wat zeker veelbelovend klinkt en een meezingbaar refrein kent. Afsluiten doet Non-Divine met "Roots, Bloody Roots" de klassieker van Sepultura en eerlijk gezegd klinkt de versie van Non-Divine beter dan wanneer ik het Max met Soulfly zie doen.
Razend populair in eigen land zijn de Finnen van Machine Men. De band's succes is in volle expansie en ook vandaag in het Hanenhof deden de vijf jonge twintigers heel wat meidenharten sneller slaan. Het moet gezegd: zanger Antony is met z'n pientere ogen en ongeveer 1.60m lengte een markant figuur en z'n stem klinkt als een klok. Muzikaal ligt de sound van Machine Men in het verlengde van HIM, maar de groep klinkt live een stuk vitaler. De Finnen legden de nadruk op de recentste platen 'Elegies' en 'Circus Of Fools', het publiek genoot.
Iets zwaarder en bulderend van geluid, maar nog steeds power metal van de bovenste plank, bracht ons het Duitse Symphorce. Het vaak bestempelde "hobbybandje" van Brainstorm-zanger Andy B. Franck gaf de toeschouwers een schoolvoorbeeld van progressieve, vaak met double bass ondersteunde powermetal. Openen deed de band met "Darkness Fills The Sky" van het recente 'Become Death'-album, gevolgd door 'Condemned' en later nog "Inside The Cast" en het rustige "In The Hopes Of A Dream" ook allemaal afkomstig van diezelfde elpee. "Tears" en "Everlasting Life" van oudere platen klonken eveneens beregoed en alleen al voor het charisma waarmee Andy het geheel aankondigde, zou je bij hun volgende doortocht terug gaan kijken.
De verrassing van deze zonnige zaterdag was voorbehouden aan Silent Force. Het internationale gezelschap heeft met ex-Royal Hunt frontman DC Cooper een gouden stem in huis. Op plaat kwam dit nooit erg goed uit de verf, waardoor ik Silent Force dan ook niet als topact beschouwde, maar wat heb ik me daarin vergist!! Vanaf de eerste tonen werd ik omver geblazen van de vocalen van DC Cooper. Als bebrilde frontman in witte, krokodillenlederen boots ziet de boomlange Amerikaan er absoluut anti-metal uit, maar laat je daar niet door misleiden. De band speelde keurig en loepzuiver, het zangniveau dat DC ten toon spreidde werd vandaag door niemand geëvenaard. Ritwinnaar van de dag op technisch vlak!
Tijd voor de grote kanonnen. De eerste die na een gesproken intro het verduisterde podium mocht betreden, was UDO. Wat onmiddellijk opviel toen de groene spotlichten de scène verlichtten, was het draconische gevaarte van wat drumstel heet. Misschien wel praktisch om zo’n modern rack boven de troms te vijzen waaraan je je cymbalen en hi-hats kunt hangen, maar het is een draak van een gevaarte om naar te kijken. Zo’n oerlelijk ding! Onze Duitse vriend is met z’n band op tournee doorheen Europa om z’n laatste cd ‘Mastercutor’ voor te stellen en trapte in Geleen af met de titeltrack, gevolgd door “24/7” en “They Want War”. Met “We Do - For You” en “Vendetta” die later in de set nog aan bod zouden komen, kregen we een ferme graai uit ‘Mastercutor’. Wie dacht dat Udo voornamelijk Accept-songs zou brengen, had het mis, want de kleine generaal heeft een resem aan hits met z’n eigen band. Iets oudere nummers als “Heart Of Gold” en “Thunderball” klonken even vet als de nieuwe songs en in feite was het optreden een aanéénschakeling van hoogtepunten dankzij uitstekend en solide gitaarwerk van Stefan Kaufmann en Igor Gianola, ondersteund door de collega’s van de ritmesectie. De immer sympathieke Duitse Udo sprak het geheel luchtig aan elkaar en gunde het publiek met “Balls To The Wall” en “Metal Heart” toch nog een knipoog naar het roemrijke verleden van de band waarmee het allemaal begon, Accept.
Aan Primal Fear de bijna onmogelijke opgave om na zo’n brandend optreden de aanwezigen voor zich te winnen. Met ‘New Religion’ dat enkele weken terug bij de nieuwe broodheer van dit German metalcommando verscheen, heeft het vijftal alvast een ijzersterke troef in handen. Vandaag liet het quintet er ons dan ook veel interessants uit horen. Maar eerlijk is eerlijk: ik zie Primal Fear nog liefst de oude krakers naar voren brengen en denk dan o.a. aan “Battalions Of Hate”, “Running In The Dust”, “Rollercoaster”, “Iron First In A Velvet Glove” en dé power metalhymne bij uitstek “Metal Is Forever”! Primal Fear zette van al deze titels zeer goede vertolkingen neer, zanger Ralf Scheepers was uitstekend bij stem en bassist Matt Sinner was vocaal ook erg op dreef. De band mocht bijgevolg nog terugkeren voor enkele toegiften, maar kon ondanks een puike prestatie de bom niet doen barsten. Die was immers al gevallen tijdens UDO.
SOURCE
|
|
|
|
Top of page |
|