|
|
|
|
ElsRock - Rijssen, Lords of Metal |
|
|
|
|
Thursday, 04 October 2007 |
Elsrock 2007
Sportaccommodatie R.K.S.V. - Rijssen - 25 augustus 2007
Je zult maar in de gemeente Rijssen wonen. Niets mis met de bosrijke omgeving, de enorme lappen grond rond de joekels van huizen die je hier en daar aantreft, het winkelcentrum of de plaatselijke horeca, maar een aantal mensen maakt zich daar wel erg sappel om het minste of geringste. Ook dit jaar zorgde Elsrock Open Air voor het nodige politiek en kerkelijk gekonkel en gezeur in de gemeente Rijssen, wat natuurlijk tot ver daar buiten doorsijpelde. De hedendaagse inquisitie (lees: gemeente Rijssen) wilde de organisatie zelfs een heus vloekverbod opleggen en had ook nog eens plannen om de artiesten te instrueren om hun teksten waar nodig aan te passen, maar zag hier uiteindelijk toch vanaf. En dus beleefde Els Rock Open Air op zaterdag 25 augustus onder een stralend zonnetje onbezorgd de derde editie?
--------------------------------------------------------------------------------
Text by: Patrick
--------------------------------------------------------------------------------
Niet helemaal. Een paar dagen voor het festival plaats zou vinden, meldde het Deense Mnemic vanwege een keelontsteking van zanger Guillaume Bideau zich bij de organisatie af. Ondanks verwoede pogingen diverse andere bands (er werd o.a. navraag gedaan bij Sonic Syndicate) naar Rijssen te krijgen, wilde dat niet meer lukken. Voor de 'kleinere' bands op het festival misschien wel prettig want nu werd hen een extra vijf minuten speeltijd toebedeeld.
Dialogue, de drieman formatie uit Amsterdam, opent het festival. Op het tijdstip dat de band het podium opstapt, is het nog erg rustig op het festivalterrein en hooguit een man of vijftig heeft de weg naar het podium gevonden. Talie, Jerry en Jeffrey pogen desalniettemin de sfeer erin te brengen met hun groove rock, maar ondanks dat nummers als 'Run Today' en 'Madam Jeanette' goed gebracht worden, slaat de vonk niet over. Is het te weinig metal? Staan er te weinig mensen voor het podium om de sfeer erin te krijgen? Worden de krachten gespaard voor de rest van de dag? Is het nog te vroeg op de dag? Wat het ook was, het wilde niet helemaal overkomen. En daar kan ook de gastzangeres, die qua stem goed is maar met haar gedraai en gewieg van handen en heupen slechts een verkapte Simone Simons imitatie lijkt na te streven, helemaal niets aan veranderen.
De originaliteitprijs zullen de 'heren' van One Bullet Left niet winnen maar ze staan toch maar mooi op menig festival te spelen. Die gasten moeten de tijd van hun leven hebben. Zal de hype allen niet snel wegtrekken als iedereen ze een keer gezien heeft en het nieuwtje van 'de jongste metal band' is weggeëbd? Ik was dan ook nogal sceptisch voordat ik naar One Bullet Left ging kijken. Was, want dat wat de vier jongens met een gemiddelde leeftijd van veertien neerzette, was verre van beroerd. Oké, hun mix van brute thrash en death metal mag dan stijf staan van de clichés en niet al te ingewikkeld zijn maar drummer Yorick speelt behoorlijk strak en het geluid wat broer Dennis uit zijn keel weet te krijgen is ook niet mis. Meest opvallende bandlid qua verschijning is bassist Rik Overmars; hij steekt een klein stukje boven zijn enorme bas uit, maar laat zich daar geen seconde door tegenhouden en het enthousiasme en plezier straalt er aan alle kanten vanaf. Een gedegen optreden waarmee ze mijn sceptische houding volledig mee wisten weg te werken. De ervaring van het spelen op menig festival nemen ze alvast mooi mee en we gaan dit viertal ongetwijfeld nog veel vaker voorbij zien en horen komen.
Het Amsterdamse Demia zorgt voor een portie onvervalste zware metalcore. De band heeft een aardige reputatie op live gebied hoog te houden en maakt dat ook op deze dag helemaal waar. 'Phantom Limb', 'Sweet Salvation' en 'Evolutional Regression' knallen heerlijk weg en vooral zanger Yoav en bassist Spit maken een zeer energieke indruk en zorgen voor een lekker opgefokt sfeertje. De uitvoering is lekker strak en zanger Yoav weet het publiek lekker te bespelen ('I do not speak f*cking Dutch, but I do understand it."). De liefhebbers van metalcore staan te genieten, maar ondanks de goede set kan ook deze band het publiek niet in vuur en vlam zetten. Jammer, want deze band verdiende meer. Ik ga ze zeker nog een keer bekijken en kijk nu al uit naar hun cd 'Insidious', die in september uit gaat komen.
Het zeskoppige, Braziliaanse Thessera is een progmetal band, waarin elementen van Dream Theater en Ayreon terug te vinden zijn, maar ook de Michael Schenker Groep en een tikkeltje Queen kun je terug horen. Aansprekende namen toch? De muziek van Thessera kon me, ondanks dat dit geen onaardige show was, echter geen moment boeien en na een nummer of wat zoek ik de zijkant van het veld op; al snel wordt er met een aantal collega's een biertje gedronken en raakt Thessera in de vergetelheid en meer en meer op de achtergrond.
Hierna was het de beurt aan wederom een Nederlandse band; Non-Divine. Het in witte overalls gestoken viertal start met 'One Man, One Soul' en weet me op een of andere manier net even meer te overtuigen dan dat ze dat een ruime week daarvoor al deden toen ze voor Queensrÿche opende. Om de een of andere reden klinkt een nummer als 'Breathe' of 'In Shame' vandaag net even wat frisser, wat soepeler. Ondanks dat zanger Ivor lichte keelproblemen heeft, weet hij zich vandaag prima te handhaven. Een goede, gedegen set waarin de groove metal lekker over de Rijssense sportvelden knalt.
Elsrock kende tot nu toe, met deze dag meegerekend, drie edities en toch is er al een band die voor de tweede keer het podium betreedt. Zou het zijn omdat Chiraw uit de omgeving komt? Of zouden ze hier wederom staan omdat het vorig jaar de Metal Bash van de Aardschok wist te winnen? Het aan elkaar praten van de nummers door zanger Robin is soms wat gezocht en komt niet altijd even natuurlijk over, maar dat mag de pret niet drukken. Hun Devildriver meets Chimaira sound bevalt me in elk geval erg goed. Ondanks de vele shirtjes met Chiraw (thuiswedstrijd?) komt ook nu de meute voor het podium nauwelijks in beweging. De band moet vragen om een circle pit, die er vervolgens dan ook wel komt, maar wederom valt me op dat het publiek vandaag moeizaam in beweging is te krijgen. De poging een wall of death van de grond te krijgen mag dan ook nauwelijks naam hebben. Neemt echter niet weg dat de muziek van Chiraw een goede indruk achterlaat. Had ik nu toch maar even de cd 'Dark Frequencies' van de merchandise tafel opgepikt.
Autumn zet een prima verzorgde show neer, al zullen er in het publiek zijn geweest die het betreuren dat de band voornamelijk nummers speelt van hun meest recente cd 'My New Time' (o.a. 'Satellites', 'Angel Of Desire' en 'My New Time'). Het huidige frisse geluid, waarin de band wat meer richting rock geëvolueerd lijkt te zijn, kan me vandaag zo onder het zonnetje echter prima bekoren. Nienke de Jong laat ook vandaag weer horen waarom zij tot Nederlands beste live zangeressen gerekend mag worden. Nee, deze dame heeft geen lang wapperend haar en wiegende heupen nodig om een indruk achter te laten, haar stemgeluid is genoeg (daarmee niet gezegd hebbend dat haar verschijning er niet mag wezen). Na een moeilijke periode achter de rug te hebben waarin de band meer en meer naar de achtergrond en in de vergetelheid dreigde te raken, is Autumn weer volledig terug.
De Denen van Hatesphere weten altijd wel een intense sfeer te zorgen. Ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt; als de band gaat spelen is het voor het eerst van de dag vol voor het podium. Helaas kan de show van Hatesphere op Elsrock niet de boeken in als één van Hatesphere's sterkste shows. De band drijft normaal op de wisselwerking met het publiek en de energie die het ervan terug krijgt. En hoezeer Jacob en zijn mannen ook hun best doen en nummer na nummer hun verwoestende thrash over het sportveld doen galmen, ook nu weer komt het publiek niet echt los. Als zelfs al nummers als 'Lies & Deceit' en 'The Coming Of Chaos' de boel niet in beweging zetten … Wat overblijft is een goede show waar best van te genieten viel, ook al ging de band relatief rap over op 'de automatische piloot'. Volgende keer maar weer gaan bekijken in een klein zaaltje.
Dream Evil is nauwelijks te zien geweest in ons land dus het mag toch wel opmerkelijk genoemd worden dat de Zweden vandaag wel in Rijssen te bewonderen vallen. Aan de drukte voor het podium mag snel duidelijk zijn dat velen ernaar uitgekeken hebben. En de liefhebbers zullen dan ook vast niet teleurgesteld zijn met nummers als 'Children Of The Night', 'Fire! Battle! In Metal!', 'The Book Of Heavy Metal' en 'Crusaders' Anthem'. De band beschikt, zoals overigens bijna alle bands gedurende de dag, over een goed geluid en dat komt zeker de zang ten goede. De ietwat simpele, jaren tachtig metal spreekt mij persoonlijk te weinig aan om bij uit mijn dak te gaan of zelfs maar van te kunnen genieten; nee, dan liever de energie gespaard voor de band die hierna kwam. Een prima show, die velen aansprak, maar mij persoonlijk weinig tot niets deed.
Aan de mannen van Scar Symmetry de taak om met hun melodieuze death de dag nog verder te vervolmaken. Gedragen door de gevarieerde vocalen van Christian Älvestam, het blijft toch bijzonder om te zien hoe gemakkelijk hij schakelt van diepe grunts naar zuivere zang, zette de Zweden een heerlijke show neer. Wat is deze band live gegroeid sinds ik ze de vorige keer live gezien heb; er staan veel meer een eenheid en de manier van zich presenteren op het podium is veel en veel ongedwongener en natuurlijker. De nadruk in de setlist ligt op 'Pitch Black Progress', maar uiteraard er is ook ruimte voor een nummer als 'Chaosweaver'. Maar wat is dat toch vandaag? De band staat een prima show weg te geven, maar veel verder dan een paar headbangers en een pit van hooguit twintig man komt het vandaag niet. De burgemeester heeft toch geen dwingend bewegingsverbod aangekondigd? Of was het, zoals Christian opmerkte, de drank of het zonnetje wat iedereen tam had gemaakt?
Afsluiter van Elsrock is Nevermore. Het spande er nog even om of de band wel kon spelen. De avond ervoor was het concert in Helmond afgezegd omdat er bij Warrel twee verstandskiezen waren getrokken. Even was er de vrees dat ook Elsrock afgezegd moest worden, maar niets van dat. Warrel was er en had er zin in, al was het wel even wennen om te zien dat zijn blonde manen donker waren geverfd. Als Warrel nog last had van de ingreep, wist hij dat goed te verbergen. Of zou de plaatselijke apotheek hem van de broodnodige pijnstillers hebben voorzien. Hij is in elk geval lekker aanwezig met zijn typische stemgeluid. Ook de band is lekker op dreef en zet een overtuigende show neer, al blijft het jammer om te zien dat Jim Sheppard in de VS is achtergebleven. Zijn stand-in (sorry, heb geen idee wie het was) weet hem schijnbaar moeiteloos te vervangen Gebruikelijke nummers als 'The River Dragon Has Come' en 'Final Product' komen voorbij, maar met een track als 'Deconstruction' weet de band toch een verrassende keus in de setlist te maken.
Elsrock was wederom een lekker dagje ongedwongen genieten van metal. Een lekkere line-up en geen hectiek of mensenmassa's zoals op de grote festivals, maar een gemoedelijke, relaxte sfeer. En daar dragen de relatief schone wc's, de gratis parkeerplaats, het kleine stukje lopen van parkeerplaats tot festivalterrein, de kleine, maar goede metal markt en de lage prijzen en korte wachttijden voor het eten en drinken absoluut aan bij. Volgend jaar graag weer! En misschien dat ik de burgemeester van Rijssen dan maar eens een persoonlijke uitnodiging moet sturen en een dagje mee op sleeptouw moet nemen?
SOURCE
|
|
|
|
Top of page |
|